Maud, zapisane życie – Lucy Maud Montgomery (10)

0

Z okazji 150. Urodzin Kanady publikujemy opowieść o życiu i twórczości kanadyjskiej legendy – Lucy Maud Montgomery, autorki znanej i kochanej na całym świecie “Ani z Zielonego Wzgórza”. Ewa Henry, która napisała tę opowieść, jest artystką, ilustratorką i autorką felietonów, publikowanych też w “Gazecie”.

W systemie moralności Maud ciąża przedmałżeńska prostu nie miała prawa istnieć. Są chwile, kiedy pisarka ogarnięta rozpaczą rozważa ostateczne pożegnanie się z życiem. Zmusza jednak syna do kontynuowania edukacji. Ewan w końcu rezygnuje z parafii i Macdonaldowie przeprowadzają się do Toronto, do willi zakupionej przez Maud i nazwanej przez nią “Journey’s End” (Koniec Podróży).

Koniec podróży nie będzie jednak odpoczynkiem, Maud pisze nadal, skłonna jest dostosowywać swoje pisarstwo do oczekiwań wydawców i czytelników, by być w stanie finansować edukację synów (Chester studiuje prawo, młodszy Stuart medycynę), ale jej zszarpane nerwy i podupadające zdrowie bardzo obniżają literackie loty.

This slideshow requires JavaScript.

Ostatnie lata życia Lucy Maud Montgomery są bliżej nieznane. Wpisy w dzienniku są coraz rzadsze, krótsze i często przypominają okrzyki bólu i rozpaczy. Wiedząc, że jej pamiętniki będą opublikowanie po jej śmierci, Montgomery zamieszcza na ich kartach coraz mniej “kompromitującego” materiału. Pogłębiająca się choroba psychiczna Ewana i rozbite małżeństwo starszego syna doprowadzają ją do skrajnego załamania nerwowego.

Wybuch II wojny światowej niszczy w niej resztkę sił żywotnych. Kiedy Stuart kończy studia medyczne, L.M.M. z przerażeniem oczekuje wieści o powołaniu go do wojska. W swym ostatnim liście do George’a Macmillana pisze: “Drogi Przyjacielu, (…) nie czuję się lepiej i już nigdy lepiej czuć się nie będę. Lecz dziękuję Bogu za naszą długą, piękną przyjaźń. Być może w jakimś innym wcieleniu odnowimy ją. Ostatni rok był dla mnie pasmem ciosów. Mój starszy syn zniszczył swoje życie i żona go opuściła. Nerwy mojego męża są w jeszcze gorszym stanie niż moje. Przez dwadzieścia lat utrzymywałam w tajemnicy, jakiej natury były jego ataki, ale one złamały mnie w końcu. (…) Sytuacja wojenna zabija mnie. (…) Spodziewam się, że nadejdzie mobilizacja i zabiorą na wojnę mojego drugiego syna, a wtedy poddam się i zaprzestanę wysiłków by podnieść się z choroby, bo nie będę miała po co żyć.

Jeszcze pracowała nad drugą częścią “Jane of Lantern Hill”, ale projekt nie został ukończony. Stuart zostaje zmobilizowany.

24 kwietnia 1942 roku Lucy Maud Montgomery umiera. Wraca na swoją ukochaną Wyspę. W 1943 pośmiertnie uhonorowano ją tytułem Person of National Historic Significance. Wcześniej, w 1923 jako pierwsza kanadyjska kobieta została przyjęta do Bractwa Królewskiego Towarzystwa Sztuki w Wielkiej Brytanii.

W 1935 została wybrana do Francuskiego Instytutu Kultury i Sztuki, a także została Kawalerem Orderu Imperium Brytyjskiego. Ze względu na wagę jej literatury, która zaznaczyła maleńką Wyspę Księcia Edwarda na literackiej mapie świata, rząd Kanady wykupił ziemię w Cavendish i ustanowił ją Parkiem Narodowym.

Pozostawiła po sobie ponad 20 powieści, 500 opowiadań i 500 wierszy w różnych periodykach, dwa zbiory opowiadań i zbiór poezji w wydaniu książkowym. Wygłaszała wykłady i przemówienia, pisała artykuły do gazet i magazynów. Pozostawiła 12 scrapbooków, ponad 2 tysiące fotografii i milion słów na zawsze utrwalonych w Dziennikach.

Poleć:

O Autorze:

Tomek Kniat

Urodziłem się i wychowałem w Warszawie. Kocham to miasto – o ile oczywiście miasto można kochać. Od 1988 mieszkam w Toronto, czyli przez mniej-więcej połowę swojego życia. W Toronto jestem Polakiem, a podczas wizyt w Ojczyźnie jestem Kanadyjczykiem w Warszawie.

Więcej-> o mnie 

skomentuj

Home | Direct | Dashboard | About us

Unless otherwise noted our website is using photographs from FreeDigitalPhotos.net and Wikipedia under their respective licenses

Copyright © 2015. All Rights Reserved.