Akcja “Lokalna pamięć filmowa” w Muzeum Woli

1

W Muzeum Woli trwa akcja zbierania amatorskich filmów o Warszawie. Najciekawsze z nich można będzie obejrzeć na projekcjach w muzeum. Zbiory powiększyły się właśnie o kolejne fabuły i dokumenty.

Program ten poświęcony jest związanym w Warszawą filmom z rodzinnych zbiorów oraz filmom nieprofesjonalnym. Filmy to zapisane na taśmie wydarzenia, życie codzienne i lokalna historia. Obrazy utrwalone na kliszach mają wartość nie tylko sentymentalną. To dobra kultury, będące przedmiotem pracy badawczej historyków, socjologów, antropologów, a także inspiracją dla filmowców i artystów.

W ramach programu muzeum prowadzi zbiórkę taśm w formatach 8 mm, Super 8, 16 mm, konserwuje taśmy filmowe, przenosi przekazane muzeum filmy na nowsze, cyfrowe nośniki, podpowiada jak dbać o filmy na taśmach w domowych warunkach. Pracownicy Muzeum zachęcają do dzielenia się filmowymi pamiątkami, związanymi z Warszawą, zapraszają również na warsztaty i pokazy filmowe.

W muzealnym kinie przez cały rok odbywają się projekcje fabuł i dokumentów wykorzystujących materiały nieprofesjonalne. Prezentowane są filmy, które bezpośrednio wykorzystują je w swojej strukturze lub takie, które świadomie budują jedynie złudzenie amatorskiego pochodzenia.

This slideshow requires JavaScript.

Od maja do grudnia 2014 miłośnicy kina z Woli obejrzeli między innymi: Historie rodzinne, reż. Sarah Polley (Kanada, 2012 r., 108 min.), Intimate stranger, reż. Alan Berliner (USA 1991, 60’), Nikomu nic do tego (ang. Nobody’s Business),reż. Alan Berliner (USA 1996 r., 58’), Portrety francuskich amatorów: filmy ze zbiorów ośrodka Ciclic, Jeden dzień w PRL, reż. Maciej Drygas (Polska, Francja, 2005 r., 58′), Usłyszcie mój krzyk, reż. Maciej Drygas (Polska, 1991 r., 46′), Po-lin. Okruchy pamięci, reż. Jolanta Dylewska (Polska, Przegląd twórczości Franciszka Dzidy, Filmy z warszawskich Amatorskich Klubów Filmowych, Tarnation, reż. Jonathan Caouette (88′)

W ramach projektu przekazywana jest także wiedza o tym, jakiego rodzaju wartości można odnaleźć w przeszłych wydarzeniach i w codzienności, których dostarczają nam amatorskie zapisy filmowe. Podczas warsztatów można się dowiedzieć, jak zadbać o domowe zbiory filmowe i fotograficzne; wspólnie zajrzeć do rodzinnych albumów ze zdjęciami i do filmów, ucząc się przy tym historii. Prezentowane są najstarsze techniki fotograficzne i można zdobyć wiedzę o tym, w jaki sposób powstawały prywatne filmy przed erą cyfrową.

Projektem zajmuje się zespół w składzie:
Miłosz Hermanowicz – pomysłodawca, współpraca koncepcyjna, Hanna Nowak-Radziejowska – współpraca merytoryczna, Magdalena Staroszczyk – koordynatorka, opieka nad programem, Monika Supruniuk – współpraca merytoryczna, konserwacja, Mateusz Toma – współpraca merytoryczna i produkcyjna.

Najwięcej filmów do muzeum przekazał pan Janusz Popławski, który przez wiele lat prowadził w Warszawie kluby filmowe.

Janusz Popławski, instruktor filmowy: “Nie były to filmy dokumentalne, ale dokumentacje zdarzeń: wycieczek, wyjazdów, akcji Lato w mieście, Zima w mieście. Tam Warszawa była wyeksponowana. Powstała też 70-minutowa kronika klubów kultury Starówki. To był ewenement, na taśmie Super 8 i bardzo ciekawe fabuły…” O sobie tak powiada: – “Od piątego roku życia śmiertelnie zauroczony filmem. Studia polonistyczne bez tytułu magistra. W roku 1971 student wydziału reżyserii PWSFTiTv, zwolniony przedwcześnie za dobre “Lokalna pamięć” – plakat Kolekcja platerów Muzeum Woli Muzeum Woli Muzeum Woli w Warszawie sprawowanie. Działałem w klubie studenckim “Stodoła”, przez krótki okres czasu byłem szefem klubu filmowego “Medyk” i prowadziłem działalność DeKaeFowską”. Oprócz tego: “Osiem lat jako szef klubu filmowego “Park” w klubie studenckim SGH. Od 1981 roku instruktor klubu filmowego “Jelonek”, po raz pierwszy za pieniądze. Od 1985 roku kierownik klubu filmowego “Kadr”, który powstał w Domu Kultury “Kadr” i istnieje do chwili obecnej jako klub prywatny. Twórca Warszawskiego Festiwalu Kina Nieprofesjonalnego – 4 edycje. Instruktor filmowy pierwszej kategorii od 1987 roku.”

Wiele filmów trafia do muzeum z prywatnych zbiorów.

Magdalena Staroszczyk, koordynatorka programu Muzeum Woli: “Odwiedziła nas pani, która znalazła takie stare filmy u siebie w domu. Oglądała je przy nas pierwszy raz od bardzo dawna. Okazało się, że to są rejestracje jej pracy z lat 60-tych i przysięga wojskowa jej syna. Obrazy utr-walone na kliszach są przedmiotem pracy badawczej. To materiał dla historyków, socjologów i antropologów, ale mają też walor sentymentalny. W ramach programu “Lokalna pamięć filmowa” zapraszamy na cykl pokazów dokumentów i fabuł, w których wykorzystano fragmenty filmów nieprofesjonalnych, amatorskich, kronik lub materiałów z rodzinnych zbiorów. Będziemy przyglądać się i omawiać, w jaki sposób i do czego twórcy filmowi używają tego typu materiałów, zadawać pytania o konstruowanie filmowych narracji oraz o ich relacje z pamięcią i historią. W cyklu znajdą się zarówno dokumenty, odnoszące się do życia politycznego i społecznego, jak również obrazy pokazujące historie rodzinne, osobiste.”

W muzeum można nie tylko filmy odtworzyć, ale też skorzystać z porad konserwatora. Taśmy trafiają często zagrzybione i w złym stanie.

Monika Supruniuk, konserwatorka, Filmoteka Narodowa: “Praca jest bardzo czasochłonna, bo jeden taki film, który trwa 15 minut, to jest kilkaset metrów taśmy. Żeby przejrzeć i zdokumentować, trzeba wielu tygodni.”

Muzeum Woli – muzeum w Warszawie w dzielnicy Wola zajmujące się dokumentowaniem historii tej dzielnicy, utworzone z inicjatywy Oddziału Wola Towarzystwa Przyjaciół Warszawy w 1974. Oddział Muzeum Warszawy

Poleć:

O Autorze:

Edek Wójciak & Monika Witkowska

1 Comment

  1. Podoba i się ta idea. I Wasze teksty są bardzo ciekawe. Pokazujecie ciekawą, barwną Polskę.

Home | Direct | Dashboard | About us

Unless otherwise noted our website is using photographs from FreeDigitalPhotos.net and Wikipedia under their respective licenses

Copyright © 2015. All Rights Reserved.